Gol kapitana, który wyciąga zespół ze strefy spadkowej (0:1)

• Zawodnik z Pedreguer wykończył akcję po mistrzowsku, ratując się przed wyjściem Davida Sorii i dając pierwsze wyjazdowe zwycięstwo w sezonie.
• Mecz na Coliseum to jedno z tych spotkań, które mogą odmienić losy całych rozgrywek, jeśli drużyna potrafi wykorzystać impuls płynący z wygranej.

Statek nie tonie całkowicie, jeśli jego kapitan wciąż stoi na nogach. A José Luis Gayà nie należy do tych, którzy rzucają ręcznik ani do tych, których paraliżuje przeciwność losu. Bo choć sezon nie jest łatwy dla zawodnika z Pedreguer – ani pod względem sportowym, ani emocjonalnym – to w Getafe pojawił się w kluczowym momencie, by wykonać zdecydowany zwrot sterem i zapewnić pierwsze wyjazdowe zwycięstwo, wyciągając drużynę ze strefy spadkowej golem przepięknej urody.
„Czternastka” zachowała się jak rasowy mistrz, popisując się znakomitą podcinką nad Davidem Sorią – trafieniem, które może odmienić bieg całego sezonu. Valencia CF może wypłynąć na spokojniejsze wody, jeśli uchwyci się energii tego gola i jego znaczenia w szarym, szarpanym i trudnym meczu, typowym dla starć z zespołami konkurencyjnego José Bordalása.

Spotkanie od początku było wyrównane. Obie drużyny jasno pokazywały swoją desperację, próbując zranić rywala. Było więcej chęci niż jakości, sporo niedokładności przy wyprowadzeniu piłki i w decydujących fazach akcji. Zarówno Getafe, jak i Valencia upatrywały swojej szansy w wymuszeniu błędu przeciwnika. W takich okolicznościach – ku zaskoczeniu nielicznych – połowa pierwszej części gry minęła bez choćby jednej klarownej okazji bramkowej.

Kontuzja Tárregi wymusiła przebudowę zespołu

Z upływem minut sytuacja zaczęła jednak sprzyjać Getafe, które coraz śmielej zapuszczało się pod pole karne Valencii, porywając trybuny serią rzutów rożnych, fetowanych z pasją przez publiczność na Coliseum. W tym samym czasie Valencia rozpadała się jak domek z kart, a kontuzja Césara Tárregi zmusiła Corberána do improwizacji: Pepelu został przesunięty na środek obrony, a na boisku pojawił się Baptiste Santamaría. Zaufanie do Eraya Cömerta – a raczej jego brak – stało się aż nadto widoczne.

Mimo wszystko to Valencia miała więcej do powiedzenia tuż przed przerwą. Najpierw po nieśmiałym strzale Ugrinicia, a następnie po najlepszej okazji pierwszej połowy, gdy Copete znakomitym podaniem uruchomił Danjumę, a dośrodkowanie Holendra zostało niefortunnie wybite przez Djené w poprzeczkę.

Po przerwie obraz gry nie uległ większej zmianie. Na murawie oglądaliśmy dokładnie to, czego można się było spodziewać po dwóch zespołach pełnych wątpliwości i jeszcze większego strachu przed porażką. Valencia nie potrafiła przejąć kontroli nad piłką, zwłaszcza po wejściu Santamaríi, a w początkowej fazie drugiej połowy Danjuma dał przykład braku pewności siebie, kończąc akcję strzałem w boczną siatkę – sytuacją, którą wcześniej rozwiązywałby z zimną krwią.

Copete ratował skórę raz za razem

Nie dziwiło więc, że to właśnie on został zmieniony, gdy trener próbował odmienić losy meczu, wprowadzając Umara Sadiqa i Diego Lópeza. Gdy Valencia wciąż nie potrafiła się obudzić, Copete raz po raz ratował swój zespół, gasząc zagrożenie pod własną bramką.

Mecz wszedł w decydującą fazę, z otwartą kwestią rozstrzygnięcia. Diego López spróbował szczęścia strzałem, który odbił się od Diego Rico, a Valencia wciąż szukała nagrody w spotkaniu, które mogło przechylić się na każdą stronę…
I przechyliło się na stronę Valencii CF. Filip Ugrinić posłał znakomite prostopadłe podanie do José Luisa Gayi, a kapitan wykończył akcję przy wyjściu Davida Sorii jak rasowy napastnik, popisując się mistrzowską podcinką. Gol. Uderzenie kapitana. I tlen, którego Valencia tak bardzo potrzebowała.