Kolejni „Aaronowie Mayolowie” Óscara Sáncheza w Valencii CF

• Tymczasowy trener mógł dać pierwszemu zespołowi nowego zawodnika, ale jego największym osiągnięciem jest przełamanie bariery, która w ostatnich miesiącach ograniczała szanse wychowanków na grę w pierwszej drużynie.

Niezależnie od tego, jak potoczy się dalsza kariera Óscara Sáncheza, jego praca już pozostawiła trwały ślad w Valencii CF. Nie chodzi wyłącznie o wprowadzenie do pierwszego zespołu zawodnika takiego jak Aaron Mayol. Wystarczył jeden mecz na ławce trenerskiej, by Sánchez przełamał barierę, która w ostatnich latach utrudniała wychowankom Valencii przebicie się do seniorskiej drużyny.

W spotkaniu z Deportivo Alavés postawił na młodego pomocnika z Walencji, który na boisku jest niemal przedłużeniem jego trenerskiej wizji. Mayol nie jest jednak jedynym piłkarzem rozwijającym się pod jego okiem. W ostatnich latach szkoleniowiec pracował z całą grupą utalentowanych zawodników, którzy mogą wkrótce otrzymać swoją szansę, o ile przyszli trenerzy pierwszego zespołu otworzą przed nimi drzwi.

Mayol cieszy się szczególnym zaufaniem Sáncheza. Trener nie zawahał się powierzyć mu kierowania grą rezerw w krytycznym momencie, choć był dopiero juniorem drugiego roku. Nie miał również wątpliwości, by wystawić go na pełne 90 minut w Primera División, gdy pomocnik rozpoczął swój trzeci rok w kategorii juniorów. W jego pokoleniu jest jednak znacznie więcej zawodników, na których rozwoju Óscar odcisnął swoje piętno.

W mistrzowskiej drużynie juniorów nie brakuje talentów

Wśród środkowych obrońców Joel Fontanet, Carlos Alós i Alejandro Panach poczynili ogromne postępy pod wodzą Sáncheza w rozgrywkach División de Honor.

Szkoleniowiec ułatwił również Amosowi Wanjali wejście do rezerw, czyniąc z niego lidera defensywy VCF Mestalla. To właśnie zespół prowadzony przez Óscara zdołał utrzymać się w lidze dzięki udanej drugiej części sezonu. Coraz mocniej do drzwi pierwszej drużyny pukają także młodsi zawodnicy, tacy jak Iker Herrera.

Na bokach obrony Sánchez awansował Rubiego do Juvenilu A, a Miguela Monferrera uczynił jednym z kluczowych zawodników przy wyprowadzaniu piłki, wykraczając daleko poza klasyczną rolę prawego obrońcy.

Monferrer był kapitanem drużyny, która dotarła do finału Copa de Campeones. Wyróżniał się dojrzałością i umiejętnością kierowania zespołem, zdyscyplinowaną, agresywną grą w defensywie oraz zdolnością do tworzenia przewagi liczebnej w środkowych sektorach boiska podczas rozgrywania akcji od tyłu.

Rodrigo Gamón, zawodnik do wszystkiego

Óscar miał również bezpośredni wpływ na rozwój Rodriga Gamóna, który stał się prawdziwie wszechstronnym zawodnikiem.

Zaledwie 18-letni piłkarz z Walencji pokazał, że może występować jako ofensywnie usposobiony boczny obrońca, skrzydłowy, a nawet napastnik. Na tej ostatniej pozycji zagrał w końcowej kolejce Segunda RFEF.

Sánchez awansował go do starszej drużyny jeszcze w drugim roku gry w kategorii juniorów. Gamón zdążył już również zadebiutować w pierwszym zespole podczas spotkania towarzyskiego.

Otorbi… i Leslie Okay

Pod wodzą Sáncheza rozwinęli się również skrzydłowi. Zarówno David Otorbi, który coraz mocniej zadomawia się w pierwszym zespole, jak i Leslie Okay wyróżniają się znakomitymi warunkami fizycznymi oraz umiejętnością atakowania przestrzeni za plecami obrońców.

W Juvenilu A zapewniali drużynie szerokość w ofensywie i stanowili nieustanne zagrożenie dla rywali.

Rozwój Okay, który być może pozostaje nieco w cieniu Otorbiego, może już wkrótce przyciągnąć znacznie większą uwagę.

Durá — perła akademii

Wśród zawodników ofensywnych na szczególną uwagę zasługuje Jaume Durá, uznawany za jeden z największych talentów, jakie pojawiły się w Paternie w ostatnich latach.

Óscar nie miał żadnych oporów, by mimo młodego wieku awansować go najpierw do drużyny juniorów, a następnie do VCF Mestalla.

Durá może występować na skrzydle, ale najlepiej odnajduje się w roli ofensywnego pomocnika. Na tej pozycji coraz mocniej zaznacza swoją obecność również Marc Martínez, który jest od niego o rok młodszy.

Aimar Blázquez — jego snajper

Środkowym napastnikiem w drużynie Sáncheza był natomiast Aimar Blázquez, który pod jego wodzą bił rekordy strzeleckie w División de Honor.

Młody atakujący udowodnił, że jest kimś znacznie więcej niż tylko zawodnikiem odpowiedzialnym za wykańczanie akcji. Potrafi uczestniczyć w rozegraniu z dala od pola karnego, grać tyłem do bramki i uruchamiać partnerów wbiegających z drugiej linii. Dysponuje także całkiem niezłą szybkością, szczególnie biorąc pod uwagę jego warunki fizyczne.

Największą różnicę robi jednak w polu karnym, gdzie potrafi wykorzystać swoje umiejętności strzeleckie.

Praca, którą Sánchez wykonał z Blázquezem, może już w najbliższym czasie okazać się niezwykle cenna dla pierwszej drużyny. Kontuzja Sadiqa sprawia bowiem, że Valencia prawdopodobnie pozostaje bez trzeciego napastnika, mając do dyspozycji jedynie Arnauta Danjumę i Hugo Duro.